My Poet

จน
 
ปัญหามามากมี              จนใจ            
ปากท้องร้องร่ำไห้          จนทรัพย์        
ร้างสหายม่ายมิตรไกล    จนน้ำ ใจงาม   
แม้มองมืดมนลับ           จนทาง ย่างเดิน
 
แล
 
มิตรหมางเมินมิมี            เหลียวแล      
หมาไม่มองมาแม้           ปลายขา        
ขอเธอไม่ผันแปร            ชายตา         
เพียงนิดเหลือบมองมา     ก็สุข ใจนิรันดร์
 
 
listen
เจื้อยแจ้วแว่วสดับ            ยลเสียง
พริ้มเพราะเพริดพรายเพียง   เบื้องหน้า
เสนาะคู่กังวาลเคียง          กายา
ชื่นช่ำแม้นนิทรา               นวลน้อง พี่เอย
 
 
4 พึงมี
หนึ่งมิตรเคียงชิดใกล้          ปรึกษา
สองน้อมศิษย์ครูบา            สั่งสอน
สามบริวารพา                  ยกย่อง
สี่
 
เม็ดฝนหล่นใส่หัวฉัน
 
เมื่อหยาดฝน หล่นใส่ กบาลฉัน
วันทั้งวัน มืดคลื้ม ไม่สดใส
เหมือนฟ้าแกล้ง แสงอาทิตย์ ไม่เป็นใจ
ว่าแล้วไง หล่นมาใส่ ฉันอีกที

เหมือนเรื่องร้าย รายรอบ แต่ตัวฉัน
เสื้อตัวนั้น ซื้อมาใหม่ (แต่)ไม่พอดี
เตียงตัวโปรด ก็มาหัก เสียได้นี่
โอ้..โลกนี้ อะไรดี ฉันไม่เคย

แล้ววันหนึ่ง ฉันได้เห็น และเข้าใจ
ความทุกข์ไซร์ ล้วนผันผ่าน เมื่อเราเผลอ
ไม่ใช่เพียง เพื่อตัดพ้อ หรือพร่ำเพ้อ
จำเสมอ จงเรียนรู้ แล้วปล่อยไป

มาวันนี้ ฝนยังคง ตกใส่ฉัน
แต่ว่ามัน มิได้ทำ ฉันร้องไห้
ฝนจะตก บ่นโทษไป ใช่หยุดร้าย
ทั้งหมดล้วน วางที่ใจ ของฉันเอง….

2 comments

  1. แต่งกลอนไพเราะจังเลยจ๊ะ
    ชอบเรื่องเม็ดฝนหล่นใส่หัวฉัน (จะบอกว่าตัวเองพิมพ์คำว่า ไส่ ผิดจ๊ะ ) แก้ไขด่วนนะครับ เจ้านาย !
    แล้วหัวข้อ 4 พึงมีล่ะจ๊ะ
    สรุปว่า สาม สี่ คืออะไรคะหรือว่าไม่มี (นึกไม่ออกล่ะสิ)

  2. นึกออกแล้วจ้าแต่ยังแต่ไม่ออก สิ่งที่สามคือ คู่ครอง สิ่งที่สี่คือ บริวาร
    โคลงสี่สุภาพมันแต่งยากส์อ่ะ หมดมุขล่ะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *